Stille wateren, diepe gronden: het geheim van de dood

Als er iets is, waar ik echt bang voor ben, dan is dat de dood. De Dood. Ik zie haar als zwart, als niets, als afgelopen. Als voorbij. Ik houd mijn adem in en proef dood. Ik val in slaap en ervaar een kleine dood. Niks. Als ik eerlijk ben dan vind ik niets moois aan dood. Dan ben ik er niet meer. Dat is misschien wel waar het echt bij me om draait. Ik ben bang om er niet te zijn. Om niet mee te doen, er helemaal niet toe te doen. Herken je dat?

Er niet toe doen is erger dan niet goed genoeg zijn. Als je niet goed genoeg bent, dan is er nog steeds verbinding. Als je er niet toe doet, dan besta je gewoon niet. Een van mijn meest pijnlijke herinneringen is het moment waarop mijn ex-partner, van wie ik tien jaar eerder zwanger was, afgelopen zomer voor mijn neus stond op een spirituele beurs. Ik herkende hem meteen en direct borrelde de moeilijke periode van toen in me op. Hij wist niet wie ik was. Ik was met stomheid geslagen. De mogelijke moeder van zijn kind. Hij kende mij niet meer. Ik had geen plek in zijn leven. Nooit gehad. Ik was als dood voor hem. Schokkend vond ik dat.

Schaamte

Als ik dieper graaf voel ik waarom ik het zo schokkend vind. Niet omdat hij zo’n slecht geheugen heeft, maar omdat ik me schaam dat ik blijkbaar zo weinig indruk maak, dat een ander me vergeet. Ik schaam me diep dat ik mijn plek hier op aarde niet ingenomen heb.

Als ik eerlijk ben, weet ik ook niet zo goed hoe dat moet. Mijn plek hier op aarde innemen. Maar fouten maken mag. Ik zeg sorry tegen mezelf. Sorry, dat ik mezelf wijs maak er niet toe te doen. Sorry dat ik mezelf afwijs. Sorry dat ik me voor mezelf schaam. Sorry. Gewoon sorry dat ik er ben.

Dat is heftig. Dat is dood. Zo wil ik niet zijn. Zo ben ik niet.

De schaamte voorbij, ik wil leven zonder angst.

Ik graaf dieper. Nog dieper. Ik voel hoe ik in de diepte zak en graaf totdat ik op de bodem van mijn eigen zwarte gat kom. Diep in de modder. Er borrelt water omhoog. Een kleine stroom die steeds hoger komt. Ik sta erin, tot mijn enkels, mijn knieën, mijn bekken, mijn hart, schouders, hoofd, en dan helemaal. Ik houd mijn adem in. Dood. Na een paar minuten maak ik met mijn armen instinctief één krachtige slag omhoog. Mijn hoofd komt weer bovenwater. Ik ben weer op aarde en haal diep adem. Boven me is het donker. Zwart. Sterren fonkelen aan de hemel. Er is hoop. Ik leef weer!

Ik leef en neem mijn plek op aarde in. Mijn plek. Ik doe ertoe. Ik kruip uit het zwarte gat in de grond en sta rechtop in het leven. Het geheim van de dood is mijn schaamte om niet te leven!

Vanaf nu besluit ik om van mijn leven mijn allermooiste leven ooit te maken. Niet zodat jij me ziet. Wel zodat ik van mezelf en mijn eigen leven geniet.

Dat gun ik jou ook. Puur genieten van jouw leven. Daarom deel ik mijn verhaal met je. Ik vind het ongelooflijk spannend maar, ik neem het risico op afwijzing. Mijn droom om de wereld mooier te maken is groter dan mijn angst om er niet toe gedaan te hebben.

Wat is jouw inzicht van dit verhaal? Vertel het onderaan deze blog. Zo kan ik steeds betere verhalen schrijven waar jij nog meer aan hebt. Wil je jouw verhaal in het echt vertellen? Dat kan ook! Ga mee met de brondag van Modron: een middag genieten in de natuur met meditaties, oefeningen en inzichten over hoe Moeder Natuur je helpt om je allermooiste leven te leven.

Fijne dag,

Caroline