Hoe kom ik van die stemmetjes af?

Vorige week stelde Mariska me een belangrijke vraag. Over die stemmetjes in haar hoofd. Elke keer weer hoort ze dat ze niet goed genoeg is. Of dat ze er niet bij hoort. Of dat ze dat toch niet kan.

Ze heeft de stemmetjes nu al zo vaak gehoord. Dat ze erin is gaan geloven. Want als je jezelf maar vaak genoeg vertelt dat je niet goed genoeg bent, dan klopt dat uiteindelijk ook. Je wordt je eigen self fullfilling prophecy.

Je wordt je eigen self fullfilling prophecy

Onze geest is zo sterk, dat we alles kunnen worden wat we kunnen bedenken. De wereld is wat jij denkt dat ze is. Denk jij dus dat je niet goed genoeg bent, dan gaat je onderbewustzijn op zoek naar bewijs. Naar beelden en herinneringen waaruit blijkt dat dit klopt. Waardoor jij in je stemmetjes gesterkt wordt. Maar, hierdoor ook in een negatieve spiraal belandt.

Stel je eens voor dat je hierin niet de enige bent. Wist je dat wij allemaal die rare stemmetjes hebben? Dat wij allemaal soms of wat vaker geloven dat we niet goed genoeg zijn, er niet toe doen of er niet bij horen?

Dat heeft een hele natuurlijke oorzaak. Die de meesten van ons niet kennen. Jij over vijf minuten wel. Toen jij nog een baby was en niet voor jezelf kon zorgen, was je, om te overleven, volledig afhankelijk van hoe goed jouw papa en mama voor je zorgden: je had hen nodig om te kunnen eten, om je veilig te voelen, warm te blijven. Ook als jouw papa en mama dit niet al te best deden. Ze speelden een cruciale rol in jouw leven. Dus, deed je alles om aardig gevonden te worden. Om goed genoeg te zijn. Erbij te horen. Proberen iets te kunnen. Je lachte, kirde, probeerde met je handjes van alles te pakken. Je had mooie ronde ogen, die de volwassene moesten verleiden om jou te voeden, te verwarmen, veilig te bewaren. Ook in gevaarlijke tijden. Overleven was belangrijker dan jezelf kunnen zijn. Dat is een natuurlijk en biologisch gegeven.

Puber gebleven

Maar, op een gegeven moment werd je volwassen. Was het puberbewustzijn, met al deze stemmetjes, niet meer nodig.

In oude sjamanistische tradities werd het kind zijn afgesloten met een volwassenheidsritueel. Jongens werden mannen in een driedaagse vision quest. Ze verbleven, zonder eten en drinken, drie dagen in de woeste natuur. Om hun rol in het leven te vinden. Om zelf te kunnen overleven. Meisjes werden vrouwen in de moonlodge. Hun eerste menstruatie luidde de verbinding met de maan en de emotionele getijden in. Vanaf dat moment was hun mening even belangrijk als die van de oudere vrouwen. Een meisje dat menstrueerde kon leven scheppen: fysieke én geesteskinderen.

Wij hebben dit soort rituelen niet meer. De dienstplicht voor jongens is afgeschaft. Menstruatie voor meisjes wordt vaak als onhandig en ongemakkelijk gezien.

Wat heeft dat nu met je stemmetjes te maken? Je maakt de stemmetjes in je hoofd minder belangrijk door te besluiten om volwassen te zijn. Aan het roer te gaan staan van je eigen leven. Jij en jij alleen bepaalt waar jij naartoe wilt. Wie je het liefste wilt zijn. Wat jouw boodschap voor de wereld is. Hoe jij ook anderen verder helpt op hun pad. Volwassen zijn begint met het besluit om anders te durven zijn. Jezelf te zijn. Ongeacht wat een ander daar van vindt.

Doe je eigen ritueel

Het zou mooi zijn, als je hiervoor een speciaal ritueel doet. Net als duizenden jaren geleden. Met vollemaan of op een ander voor jou passend moment. Zodat jij niet meer dat hunkerende dagdromende meisje bent, maar die krachtige volwassen vrouw met visie. Een heldin die een rots in de branding is in deze woelige tijden. Want sterke vrouwen zoals jij zijn nodig in deze tijd.

Heb jij ook een vraag? Een obstakel in je leven waar je tegenaan loopt? Stel haar onderaan deze blog en ik neem je vraag mee in een volgend verhaal. Leuk als je je inzichten deelt!

Lieve groet,

Caroline Groeneveld